همه دوست ندارند بترسند؛ اما نوع خاصی از ترس که در فیلم‌های ترسناک وجود دارد، مخاطبان فراوانی در سراسر جهان جذب کرده است. البته ژانر ترسناک هیچ‌گاه به طور کامل موردقبول قشر منتقد سینما قرار نگرفته و شاید آن‌قدر جدی گرفته نشده است؛ اما با این حال افراد زیادی را می‌بینیم که به فیلم‌های ترسناک علاقه دارند.
چرا فیلم ترسناک تماشا می‌کنیم؟ دلایل مختلفی برای این کار وجود دارد. روان‌شناسان ارتباط محکمی بین فیلم ترسناک و نیاز مخاطبان آن فیلم به هیجان یافته‌اند. ترس نوعی هیجان است و فیلم‌های وحشتناک داستانی هولناک را روایت می‌کنند که هرچقدر هم که تاثیرگذار باشند، مخاطب فیلم در آن فضا قرار ندارد؛ بنابراین مخاطبان از کشمکش‌های فیلم و روایت آن می‌ترسند و هیجان‌زده می‌شوند و می‌توان گفت لذت می‌برند!
آلفرد هیچکاک که فیلم «روانی» او جزو یکی از هولناک‌ترین فیلم‌های تاریخ سینماست درباره‌ی فیلم‌های ترسناک گفته: «مردم زمانی که احساس امنیت می‌کنند دوست دارند بترسند.» فیلم «روانی» هیچکاک در کل طول فیلم بیننده را در تعلیق و نگرانی قرار می‌دهد و معمای جالب آن از جنس معماهای خاص هیچکاک است.
اما چرا ژانر فیلم‌های ترسناک هرگز به اندازه‌ی دیگر ژانرها جدی گرفته نشده؟ به نظر من یکی از دلایل آن می‌تواند این باشد که آن‌قدر فیلم‌های ضعیف در این ژانر ساخته شده که یک نوع بدبینی در میان منتقدان به وجود آورده است. البته به طور کلی می‌توان درصد موفقیت بیشتری برای فیلم‌های مثلا در ژانر فانتزی در نظر گرفت، اما فیلم‌های ترسناک موفق و پرفروش هم کم نبوده‌اند. پنج قسمت «اره» (Saw) بیش از سیصد میلیون دلار درآمد را فقط از طریق فروش سینمایی (و نه DVD و پخش تلویزیونی) برای تهیه‌کنندگان و کمپانی سازنده کسب کردند. شاید اگر کمپانی و تهیه‌کنندگان ایده‌ی این فیلم را قربانی دنباله‌سازی‌های تجاری خود نمی‌کردند، این مجموعه فیلم‌ها می‌توانستند قوی‌تر باشند.