به طور خلاصه اوركلاك به معنی افزایش فركانس قطعات مختلف مانند پردازنده، حافظه و دیگر اجزای سیستم برای دست‌یابی به كارایی بیش از آنچه هر یك از آن‌ها قادر به ارایه آن هستند می‌باشد . كاربرانی كه قصد انجام اوركلاك را دارند بیشتر بر روی افزایش فركانس‌های قطعات اصلی سیستم مانند پردازنده، كارت گرافیك و حافظه متمركز می‌شوند. انگیزه‌های انجام اوركلاكینگ به طور كلی در بین كاربران مختلف متفاوت است. برخی از كاربران برای افزایش كارایی سیستم‌های خود اقدام به انجام اوركلاكینگ می‌كنند اما برخی دیگر تنها به عنوان سرگرمی و برای اینكه ببینند قادر هستند كارایی سیستم‌های خود را تا چه حد بالا ببرند اقدام به این كار می‌كنند. به هر دلیلی كه اقدام به اوركلاك كردن قطعات مختلف كامپیوتر خود كنید، این كار دارای مزایا و معایب خاص خود خواهد بود. با استفاده از اوركلاك كردن قطعات مختلف می‌توانید آ‌ن‌ها را وادار كنید كه در سرعت‌هایی بالاتر از آنچه برای آن طراحی شده‌ند به كار بپردازند. این مساله مخصوصا هنگامی بسیار جالب ‌می‌شود كه متوجه می‌شوید تنها تفاوت بسیاری از قطعات قدرتمند و گران قیمت (مانند پردازنده‌های سطح بالا) با خویشاوندان ارزان قیمتشان در همین تفاوت فركانس خلاصه می‌شود. می‌توانید یك قطعه ارزان قیمت را خریداری كرده و با اوركلاك كردن، كارایی آن را تا حد انواع پر سرعت‌تر و گران قیمت‌تر افزایش دهید. اما اوركلاك دارای خطرات مخصوص به خود نیز هست. از آن‌جایی كه شما قطعات مختلف را وادار می‌كنید تا با سرعتی بیش از آنچه برای آن طراحی شده‌اند به فعالیت بپردازند، احتمال بی‌ثبات شدن سیستم و ناپایداری آن وجود دارد. از سویی دیگر، با وجود اینكه انجام اوركلاك دارای برخی از قواعد مخصوص به خود است اما فرایندی شدیدا متكی به آزمون و خطا است. علاوه بر این هیچ تضمینی نیز وجود ندارد كه دو قطعه كاملا مشابه به میزان مشابهی نیز اوركلاك شوند. در نهایت به دلیل اینكه اوركلاكینگ سبب افزایش جریان مصرفی و حرارت تولیدی قطعه می‌شود، امكان آسیب دیدن قطعه وجود خواهد داشت. پس عدم رعایت احتیاط ممكن است سبب وارد شدن خسارت‌های جبران ناپذیری به قطعات شود.
اما چگونه می‌توان قطعات مختلف را اوركلاك كرد؟ در گذشته‌ای نه چندان دور، بسیاری از كاربران با استفاده از تغییرات سخت افزاری، مانند تغییر جامپرها و یا دیپ‌سوییچ‌ها به تغییر فركانس و ولتاژها بر روی مادربردهای خود می‌پرداختند. اما اندك اندك كه BIOS كنترل همه عملكردهای پایه سخت‌افزاری را در سیستم بر عهده گرفت، استفاده از آن برای انجام اوركلاك به یك ضرورت بدل گردید. با استفاده از تنظیمات BIOS میتوان بسیاری از عملكردهای سیستم را كنترل كرد. افزایش فركانس FSB یا به بیانی دیگر "گذرگاه پردازنده" یكی از اصلی ترین تنظیماتی است كه هر كاربری برای افزایش كارایی پردازنده و در نتیجه افزایش كارایی سیستم خود آن را انجام می‌دهد. از آنجایی كه فركانس پردازنده ضریبی از فركانس گذرگاه است، افزایش آن فركانس پردازنده را نیز افزایش خواهد داد. به همین دلیل با انجام این كار می‌توان به سادگی كارایی سیستم را افزایش داد. اما در بسیاری از مادربرد‌ها افزایش فركانس گذرگاه پردازنده سبب افزایش تمامی فركانس‌های دیگر از جمله فركانس‌های حافظه، درگاه‌های PCI و PCIExpress و غیره می‌شود. به همین دلیل ممكن است هنگام افزایش فركانس، حتی در صورتی كه پردازنده توانایی كار در فركانس‌های فوق را داشته باشد، به دلیل عدم توانایی قطعات دیگر سیستم بی‌ثبات شده و یا آسیب ببیند. برخی از مادربردها هستند كه به شما اجازه می‌دهند تا فركانس گذرگاه پردازنده را به صورت مستقل از دیگر فركانس‌ها تغییر دهید. به غیر از این راه، راه دیگری نیز برای افزایش فركانس كاری پردازنده وجود دارد. همانطور كه گفتیم فركانس اصلی پردازنده ضریبی از فركانس گذرگاه آن (FSB) ضرب در عددی است كه به عنوان ضریب فركانس پردازنده شناخته می‌شود. شركت‌های سازنده پردازنده برای افزایش فركانس كاری پردازنده‌هایی كه از گذرگاهی با فركانس یكسان استفاده می‌كنند، ضریب فركانسی پردازنده را تغییر می‌دهند. متاسفانه این ضریب تقریبا در تمامی پردازنده‌ها قفل شده است و به جز در چند مدل سطح بالا، در مدل‌های دیگر نمی‌توان آن‌ها را تغییر داد.

آن‌قدر در زمستان و پاییز - و گاهی حتی بقیه سال! – سرماخورده‌ایم و خانه‌نشین شده‌ایم كه حالا دیگر هر كدام از‌ ما، ذخیره ای از تجربیات ریز و درشت درباره عطسه، سرفه، گلودرد، آب‌ریزش بینی، كسالت، بی‌حالی و سرماخوردگی داریم و به محض دیدن كوچك ترین علائمی از طرف‌ مقابل، یكی از این تجربیات را كه به بهای كوهی از دستمال كاغذی‌های مچاله شده و روزهای كسالت‌بار خانه‌نشینی به دست آورده ایم، رو می‌كنیم تا دوست و همنشینمان مبتلا نشود، یا اگر مبتلاست، زودتر خوب شود.