وب سایتی مثل هیچ کجا . بهترین ها و جدید ترین ها و زیبا ترین ها

صدایش را كه از پشت تلفن می‌‌شنوی، باورت نمی‌‌شود كه این فرد، همان بازیگر مجموعه یوسف پیامبر(ع) است، چه برسد كه او را از نزدیك ببینی، باوركردنش كمی مشكل است، مصطفی زمانی همان «یوزارسیف» سریال یوسف پیامبر(ع)، پسر با استعداد سینمای ایران، كارشناس مدیریت صنعتی است.

او اصلیتی شمالی دارد، در واقع او پسر دریا است. وی در 30 خردادماه سال 1361 به دنیا آمده و با بازی در این مجموعه نشان داده كه از استعداد بالایی در بازیگری برخوردار است. او در خانواده‌ای به دنیا آمده كه پنج فرزند دارد، چهار پسر و یك دختر و مصطفی فرزند سوم خانواده است. از كودكی به بازیگری علاقه وافری داشت و از كوچكترین فرصتی استفاده می‌كرد تا فیلم ببیند.

«از آنجا كه در شهرستان برایم امكان بازیگری نبود، به هیچ عنوان به آن فكر نمی‌كردم تا اینكه دانشگاه قبول شدم، آنجا بود كه سعی كردم به تئاتر دانشجویی راه پیدا كنم و خودم را نشان دهم تا در نهایت یك قدم به بازیگری نزدیك‌تر شوم.»

روزها گذشت و گذشت، تا اینكه یكی از بهترین فرصت‌های زندگی نصیب مصطفی شد، البته به همین راحتی هم نبود كه او سر از این مجموعه تاریخی در آورد...

یكی از دوستان مصطفی كه می‌دانست او علاقه زیادی به بازیگری دارد، در روزنامه‌های كثیرالانتشار خوانده بود كه برای نقش حضرت یوسف(ع) به دنبال بازیگر هستند، و او را تشویق كرد كه برود تست بدهد، اما «مصطفی زمانی» به هیچ عنوان فكر نمی‌كرد كه در این تست پذیرفته شود، و به دوستش گفت: «نمی‌روم، آنها به دنبال بازیگری با مشخصات ظاهری من نیستند». اما دوستش پافشاری كرد و عكس او را به كارگردان این پروژه فرج‌ا... سلحشور نشان داد، سلحشور هم از چهره «زمانی» خوشش آمد و گفت: «بگو، بیاید تست بدهد»... و این شد كه زمانی خود را به سلحشور معرفی كرد. یك جوان چشم آبی كه هیچ سابقه بازیگری نداشت، اما تا دلتان بخواهد استعداد داشت.رفت و تست داد، با اینكه به نظر خودش خوب تست داد، اما آنجا متوجه شد كه خیلی‌ها برای تست دادن، رفته‌اند، ولی از تعداد آنان خبر نداشت... بیست روزی گذشت، با او تماس گرفتند و گفتند در تست‌های اولیه قبول شدی، وقتی كه خود را به گروه معرفی كرد، متوجه شد كه برای نقش حضرت یوسف(ع)، سه هزار نفر شركت كرده بودند!

ارسال به

من نیکی، پنج سال دارم

یکی از معضل های بازیگری در ایران این است که بازیگران خردسال به یک آن چون ستاره می درخشند، سپس پای ثابت هر فیلم شده و ناگهان در هیاهو گم می شوند،اما در هالیوود یک بازیگر بااستعداد خردسال کم کم با سنش پیش می رود و راهش را تا آنجا که توانش را دارد، ادامه می دهد. مثلاً «الیزابت تیلور» 10 ساله با سینمایی «جین ایر» مشهور می شود و تا 75 سالگی هم ادامه می دهد و در زمان حال، بازیگری چون «دروباریمور» که با «ئی تی» درخشید به یک بازیگر موفق جوان بدل شده یا نابغه یی چون «واکوتافانینگ» که در فیلم «من سام هستم» پا به پای «شون پن» و به همان توانمندی هنرنمایی کرده، اینک به یک بازیگر نوجوان و موفق تبدیل شده است. نیکی نصیریان هم از جمله استعدادهایی است که می تواند آینده خوبی در زمینه بازیگری داشته باشد، به شرط آنکه برنامه ریزی مناسبی برای او صورت بگیرد.

-نیکی جان، چطور شد برای نقش درسا انتخاب شدی؟

یعنی چی؟

-یعنی چطور شد که آقای عطاران گفتند شما دختر خوبی هستی، باهوشی، حرف گوش کنی و می تونی در سریال بزنگاه نقش دختر من (درسا) رو بازی کنی؟

شکلش رو بگم؟

(منظور نیکی از شکلش رو بگم، تعریف مجرا با بیان موقعیت است، یک چیزی شبیه فیلمنامه.)

اول رفتیم پیش آقای ارک. آقای ارک یک پیرهن آبی تنشون بود. بعد آقای عطاران آمدن. آقای عطاران هم یک پیرهن تنشون بود با یک شلوار کرم. سفید نبودا، کرم بود. آقای عطاران از من تست گرفت و من درسا شدم.

-آن روز به جز شما کس دیگری هم برای تست آمده بود؟

اون روز نه، فقط خودم بودم.

-الان شما بلدی بنویسی و بخونی؟

نه هنوز، بلدم فقط امضا کنم.

بقیه در ادامه مطلب ...

ارسال به

-بسیار مایلم بتوانیم در گفت وگویی که به بهانه مجموعه بزنگاه داریم به گونه یی مساله طنز و از جهتی کارهای مناسبتی را هم تحلیل کنیم، اما با این مقدمه شروع می کنم؛ وقتی شما از ملودی اسفندیار منفردزاده برای ساخت موسیقی این مجموعه وام می گیرید و ما را به یاد صدای «فرهاد مهراد» به خاطر فیلم «گوزن ها» می برید می توان حدس زد که هدف شما از این مجموعه نه پرداختن به یک طنز ساده و نه نشان دادن ناهنجاری ها و معضل اعتیاد به گونه یی دستمالی شده بلکه نوعی دیگر دیدن است .

-مثلاً شخصیت اصلی گوزن ها یک معتاد به آخر خط رسیده بود و قهرمان هم شد، همه هم با او حس همذات پنداری داشتند اما هیچ کس اعتیاد را تا به حال به این تلخی به تصویر نکشیده بود. منظور من این است که لزومی ندارد برای نشان دادن بدی های اعتیاد، معتاد را یک هیولا جلوه بدهیم. ما در این فیلم از اعتیاد بیزار شدیم اما توانستیم یک معتاد را از زباله ذهن مان بیرون بکشیم. من فکر می کنم وقت این رسیده که برای آگاه سازی مخاطب نوع دیگر داستان را نیز تجربه کنیم حتی در یک کار طنز مثل بزنگاه.

البته اینکه شما می گویید می تواند درست باشد اما بحث تلویزیون و سینما و مخاطبان آن کاملاً متفاوت است، حتی مقایسه سینمای آن زمان با سینمای امروز.

بقیه در ادامه مطلب ...

ارسال به