آن‌قدر در زمستان و پاییز - و گاهی حتی بقیه سال! – سرماخورده‌ایم و خانه‌نشین شده‌ایم كه حالا دیگر هر كدام از‌ ما، ذخیره ای از تجربیات ریز و درشت درباره عطسه، سرفه، گلودرد، آب‌ریزش بینی، كسالت، بی‌حالی و سرماخوردگی داریم و به محض دیدن كوچك ترین علائمی از طرف‌ مقابل، یكی از این تجربیات را كه به بهای كوهی از دستمال كاغذی‌های مچاله شده و روزهای كسالت‌بار خانه‌نشینی به دست آورده ایم، رو می‌كنیم تا دوست و همنشینمان مبتلا نشود، یا اگر مبتلاست، زودتر خوب شود.

اما واقعیت این است كه این دستگاه تنفس عریض و طویل ما، كه از اول پاییز خودش را برای میزبانی انواع و اقسام آلودگی‌ها، ویروس‌ها و باكتری‌ها و قارچ‌ها آماده می‌كند، گاهی از این درمان‌ها و توصیه‌ها چندان فایده‌ای نمی‌برد، یا برخی از این توصیه‌ها با تمام شدن طول دوره بیماری همزمان می‌شود و ما گمان می‌كنیم كه توصیه مناسب و كارآمدی بوده است.

ما هم چند تا از این توصیه‌های اشتباه را مرور می‌كنیم:

1- از خانه بیرون نرو، هوا سرده، سرما می‌خوری.
این جمله و مشابهاتش را در این فصل زیاد می‌شنویم، به خصوص از زبان آنهایی كه كمی پا به سن گذاشته‌اند و كمی هم دلسوز ما هستند. حتی گاهی وقتی از دوستی می‌پرسیم «چرا سرما خورده‌ای؟» جواب می‌دهد: «هوا سرد شد، رفتم بیرون، سرماخوردم!» البته هوای سرد می‌تواند تا اندازه‌ای سیستم ایمنی را ضعیف كند، ولی چندان هم زیاد نیست.

نكته در اینجاست كه عامل سرماخوردگی چند نوع ویروس است، نه هوای سرد! و اتفاقاً محیط‌های بسته بیشتر باعث انتشار ویروس‌ها بین افراد می‌شوند تا هوای بیرون.

چطوری؟ یك نفر حامل ویروس است، در اتوبوس، در محل كار، در مهمانی، كنار بقیه می‌نشیند، كار می‌كند و راه می‌رود. در و پنجره‌ها بسته اند و هیچ تهویه‌ای هم نیست. ویروسی كه با ترشحات تنفسی بیمار خارج شده و سرگردان مانده، خودش را در بدن میزبان دیگری (یكی از افراد حاضر در جمع) جا می‌دهد!

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 26 آبان 1387    | توسط: علیرضا    | طبقه بندی: مطالب آموزشی،     | نظرات()